Hoe ik mijn verjaardag vierde (2020)

Jarig zijn in tijden van Corona. Het ouder worden kan ik niet betreuren, het enige alternatief namelijk is jong te sterven. Ondanks alle beperkingen van het moment, viert men bescheiden zijn verjaardag.

Gelukkig woon ik samen met een aantal dierbaren, die ook nog eens weten wat goed voor mij is. (“Alweer boeken, pa? Weet je niks anders?”). Onderstaand stapeltje was toch niet te versmaden.

Met de twee romans van António Lobo Antunes heb ik mijn stapeltje van deze schrijver leuk kunnen uitbreiden. Het zijn deel 1 en 3 uit een trilogie, waarvan ik deel 2 al had staan.

Prelude is een bijzonder werk van de Romantische dichter William Wordsworth, waarvan dit jaar voor het eerst een vertaling is verschenen, door Jan Kuijper, een groot dichter waarvan we tegenwoordig te weinig horen.

Lingua van Gaston Dorren is de opvolger van en uitbreiding op zijn eerdere boek Taaltoerisme. Op enthousiaste en toegankelijke manier maakt Dorren ons deelgenoot van talloze wetenswaardigheden over Europese talen.

Onderaan de stapel ligt de biografie van Thomas Cromwell door de eminente historicus Diarmaid MacCullough, die de auteur is van o.a. een bekend en omvangrijk boek over de Reformatie, dat ik al met veel interesse had gelezen. Ook dit boek blijkt weer niet teleur te stellen, met alle politieke machinaties uit de Engelse 16e eeuw.

Om verspreiding van het genoemde virus te voorkomen vierde ik dit jaar mijn verjaardag in kleinere porties. Daardoor kreeg ik het hele weekend door cadeautjes. Met onderstaande twee boekjes mocht ik dit fijne weekend weer afsluiten.

Laten we dus het glas heffen en een aantal mooie boeken lezen!

Ophokplicht

In enkele dagen zijn de maatregelen tegen het oprukkende corona-virus in aantal en intensiteit toegenomen. Basisboodschap: vermijd elkaar zoveel mogelijk om de verspreiding zoveel mogelijk tegen te gaan en te vertragen. Verstandig ook dat de overheid besloten heeft de scholen te sluiten. Better safe than sorry.

Lees verder

In paradisum

“Nel mezzo di cammin di nostra vita, mi ritrovai… ” ~ Op het midden van mijn levenspad gekomen bevond ik mij in een donker woud, vol boeken. Of beter: op het midden van mijn levenspad gekomen bevond ik mij in een paradijs.

De ruimte is ca. 9,5 bij 4,5 meter en ligt bijna precies in noord-zuidrichting. Op de foto hierboven kijken we in noordelijke richting. Links op de foto de wand fictie, rechts de wand “studies”: literatuurwetenschap, geschiedenis, godsdienst, filosofie en Limburgensia. In het midden staat het tweede bureau.

Lees verder

Op de rug gezien – De Fransen hebben ongelijk

Je kunt er lang over discussiëren wat de juiste tekstrichting op de rug van een boek is. Allereerst, en dat zie je bij dikkere (vooral ook oudere) boeken nog wel eens: horizontaal – gezien vanuit het perspectief dat een boek rechtop staat. Een beetje zichzelf respecterende bibliotheek heeft alle – of althans zoveel mogelijk – boeken rechtop staan.

Als de titel verticaal op de rug is geprint, dan zijn er twee mogelijkheden: van boven naar beneden (kortweg BoBe) of van beneden naar boven (BeBo). Nederlandstalige en Engelstalige werken volgen bijna altijd BoBe, Fransen bijna altijd BeBo. 

Lees verder

Aantekeningen uit het ondergrondse

Waar je het het minste verwacht, het spel van het licht: in een donkere kelder, met 4 muren, een dichte deur en maar één, indirect raam dat uitkijkt op een put. Maar op sommige dagen, zonnige dagen, valt er onverwacht veel licht, indirect maar effectief weerkaatsend licht via de put in mijn kelderbibliotheek.